maandag 4 september 2017

... brief aan ...




Brief aan ...

Hoe begin ik eraan,
mijn lief die deze woorden zo waard is,
in de veronderstelling dat ook jij nog niet vergeten bent
de dagen die we deelden en de toekomst die niks verraad

als ik aan jou denk, vraag ik
weet je nog toen we madeliefjes plukten
als blijgezinde kinderen of op een bankje rusten
als welvoldane oudjes

onze jeugd die zich voor even weer liet grijpen
ook al ligt onze leeftijd al te rijpen
op een kussen vol van nachtelijke adem
en bij het ontwaken een vleugje liefde binnenglipt

is het dit dan want
weet je nog hoe we afspraken,
holderdebolder naar elkaar toesnelden
met in gedachten: het zal wel weer zijn zoals altijd

innig en teder
zoals een paar handen die elkaar aftasten,
lippen die willen proeven, ogen die elkaar verslinden
en lichamen die naar voldoening zoeken

ik weet het nog mijn lief,
ik voel het nog na al die jaren met het beeld van herinneringen
dat ik wel even opdiep als ik weer eens alleen 
mijn tijd verdeel tussen eenzaamheid en liefheben

maar wat jij niet weet is dat ik jou in mij heb
in die kleine dingen, in de veranderingen die gebeuren
in de tijd die mij niet spaart en waarin ik misschien nooit zal weten
hoe het jou echt vergaat

weet je nog ... we zullen niet vergeten
omdat ergens een band is gesmeed,
draag hem voor mij voor als ik niet meer ben
bedek het verdriet met een witte roos en treur niet

wie ben jij die een knoopje in mijn hart legde,
dat vertelt haar geur jou wel
zodat de zon kan blozen in het morgenlicht
in eeuwigheid teken ik met voor altijd de jouwe

(septemberkind)

© Kay - brief aan ...



vrijdag 11 augustus 2017

... ons verhaal ...



... jij staat daar zot-zoet-zinnig fier
een pronkstuk die naar de hemel reikt,
aan jouw voeten heb ik mijn geest verrijkt
zag ik mijn kinderjaren, mijn jeugd, mijn eerste liefdes
mijn hobby's groeien onder jouw waakzaamheid

toen zag ik jou door andere ogen
het was normaal jou daar te weten
maar sinds kort nu ik tracht te vergeten
ben jij een wegwijzer, een naamplaatje
een alles omvattende noodzakelijkheid

's avonds sta jij in de glans van het avondrood
als de maan jou belicht, uw toren in brand zet
jou kleedt met sluiers schapenwolkjes
terwijl een wassende ster knipoogt over onze stad
heb ik jou niet immer liefgehad?

want wij voeren de diepste,
zachtste communicatie die er mogelijk is
als het daglicht ons vervoert
en die eeuwige wind om ons heen draait 
onze gevoelens voor elkaar mengend in tederheid

hoe door jouw aanzicht, eeuwenoude kathedraal
onze werelden worden gekleurd
door de klanken van wenende zielen
voorouderlijk, het houdt ons menselijk
doch,want met fierheid zwelt mijn borst
daar waar ik jou koester vanwege uw impossant verschijnen

geliefde, geliefde toren, geliefde stad 
tot tranen toe geroerd,
mijn en ik de jouwe met elk ons verhaal ...

© Kay - ons verhaal



woensdag 2 augustus 2017

... veilig geborgen ...



het gespinsel in mijn gedachten
nemen ware vormen aan,
ik had ze kunnen verwachten 
toen ze door het kiertje van mijn droomdeur
hun weg zochten,

ze zijn nu veilig geborgen
in het weten van één keer
daarna gaan ze gevleugeld 
mee met de herinnering van weleer

© Kay - veilig geborgen ...


*

*